રચના 129
તેઓ કહે છે અમે તેમનાં પણ દ્વાર સુધી જઈને આવ્યા...તેમને જ મળવા. પરંતુ દ્વાર બંધ હતું. ને બુઝાયેલા દીપકની સાથે અંધકારનું ઓઢણું ઓઢીને તેઓ પોઢી ગયેલાં !
"હેં ક્યારે ?"તમે ચીસ પાડી ઊઠો છો.
ધીરજનું તેલ ખુટતા જેવા તમે આષાના બુઝાયેલા દિપકની સાથે અંધકારનું ઓઢણું ઓઢીને પોઢી ગયેલાં કે થોડી જ ક્ષણો બાદ ! કહી તેઓ વિષાદયુક્ત ફિક્કૂ સ્મિત કરે છે !
"હેં ક્યારે ?"તમે ચીસ પાડી ઊઠો છો.
ધીરજનું તેલ ખુટતા જેવા તમે આષાના બુઝાયેલા દિપકની સાથે અંધકારનું ઓઢણું ઓઢીને પોઢી ગયેલાં કે થોડી જ ક્ષણો બાદ ! કહી તેઓ વિષાદયુક્ત ફિક્કૂ સ્મિત કરે છે !
રચના 126
રચના 110
હું તારી પૂજા કરું છું કે મારી ? તું તો અનંત ચૈતન્યનો પ્રવાહ છે...ચાલને માની લઉં કે દીપકમાં ઘી મેં પૂર્યું છે. અરે ! તેને પ્રજ્વલિત પણ મેં જ કર્યો...પરંતુ તે પ્રકાશિત કોનાથી થયો ? આ પ્રકાશ બનીને રેલાઈ રહ્યું છે તે કોણ ? અને છતાં મને કહે છે કે હું તારી આરતી ઉતારું છું ! કોણ કોની આરતી ઉતારે છે તે તો કહે ?
રચના 108
મેં દ્વારે તોરણ બાંધ્યાં. ઢોલિયાને ઝાપટી વ્યવસ્થિત ગોઠવ્યો. ઝૂંપડીનાં એક એક ખુણાંને વાળીઝુડી સ્વચ્છ કરી નાંખ્યો. દિવડાંને માંજીને ટોકરી ચકચકિત કરી નાંખ્યાં. આંગણાંમાં સુંદર રંગોળી કરી. છાબ ભરીને ફળને તાજાં પુષ્પો તૈયાર રાખ્યાં...આજે તું સજોડે પધારવાનો હતો ! લક્ષ્મીનારાયણને શી રીતે આવકારીશ ? ક્યાં આસન આપીશ ? હું રોમાંચિત થઈ ઊઠ્યો. એટલામાં દ્વાર ખખડ્યું ને હું હાથમાં માળા લઈને તૈયાર હતો. પરંતુ...પરંતુ તું એકલો જ હતો ! "કેમ એકલો ?" હું ઝંખવાણો પડી ગયો ! "હું અર્ધનારીનટેશ્વર છું ભોળા !" કહિ તેં ઢોલિયામાં જગ્યા લીધી.
રચના 107
ઓ નિર્દયી પ્રિયતમ ! તારાં વિરહની વેદનામાં એક દિ મીરાં પણ રડી હશે ! નહીંતર ન થાય આવી અમર રચનાઓ...એ અશ્રુ જ શબ્દો બનીને ટપક્યાં હશે. લખવું તો તેને ય ઘણું હતું. પરંતુ શબ્દોની અછત રહી હશે ! અશ્રુ લીન બન્યાં જ્યારે મૌનમાં ત્યારે જ શબ્દો બનીને ટપક્યાં હશે...અમે શું સમજીયે શબ્દોનાં ભાવને ? તે સમજવા તો વિરહની વેદનાં સમજવી પડે ! ક્યાંથી લાવીયે એવી સમજણ ? તે સમજવાતો એકવાર મીરાં બનીને તારાં પ્રેમમાં ઝૂરવું પડે !
રચના 100
ઓ પ્રિયતમ ! એ મારો કેવળ અહંકાર જ છે હો કે મને મારાંમાં "હું" ને તારાંમાં "તું" દેખાય છે. એલા ! આપણે પળવાર માટે "હું" ને "તું" મટી જઈને "આપણે" ન બની શકીયે ? એ મારી કેવી કરુણતા છે કે હું મારાંમાં તો "હું" ને માનું જ છું ; પરંતુ તારામાં પણ "તું" ને માનું છું ! એલા ! મારો "હું" મોટો થઈને તારો "તું" ક્યારે બનશે ? તારા "તું" માં મારો "હું" હું ક્યારે નિહાળીશ ?
રચના 95
ઓ પ્રિયતમ ! તારાં મિલનની તડપમાં જીવનની ઈચ્છા સુધ્ધા હોમાઈ ગઈ ! હવે અસ્તિત્વનું ભાન જ કોને છે ? જ્યારે લીન તારાંમાં જ થઈ ગયાં ત્યારે અસ્તિત્વ કોનું અને કેવું ? આ નશ્વર દેહ ? એ હાલતાં ચાલતાં પુતળા ને તમે જીવંત ગણો છો ?
ઓ પ્રિયતમ ! તારાંમાં એકાકાર થઈ ગયાં પછી જીવન કોનું અને જીવંત કોણ ? અરે ! આજ તો છે ઈચ્છામૃત્યુ ! આજ તો છે મોક્ષ ! ને આજ તો છે જીવંત સમાધિ ! એક દેહધારી ની સંપૂર્ણ જીવન્મુક્ત અવસ્થા ! શું આને જ જીવન કહે છે ? ખરું જીવન ?
ઓ પ્રિયતમ ! તારાંમાં એકાકાર થઈ ગયાં પછી જીવન કોનું અને જીવંત કોણ ? અરે ! આજ તો છે ઈચ્છામૃત્યુ ! આજ તો છે મોક્ષ ! ને આજ તો છે જીવંત સમાધિ ! એક દેહધારી ની સંપૂર્ણ જીવન્મુક્ત અવસ્થા ! શું આને જ જીવન કહે છે ? ખરું જીવન ?
રચના 90
તું ક્યારેક ગુફાઓમાં હોય છે તો ક્યારેક પહાડો પર. દુર્ગમ સ્થાનો તથા ગુપ્ત જગ્યાએથી અમે તને શોધી કાઢ્યો છે. મહામુસિબતે તારાં દર્શન કરીને અમે ધન્યતા અનુભવિ છીએ. ને તું લુચ્ચું કેમ હંસે છે ? અમારામાં જ બિરાજીને ઓ જગતનાં નાથ ! તેં અમને આબાદ બનાવ્યા છે. ને અમે ભોળાં તને શોધવા, તારાં દર્શન કરવાં, અરે તારી એક ઝલક મેળવવા ક્યાં ક્યાં નથી મથ્યાં ?
Subscribe to:
Posts (Atom)


















































