રચના 138

ઓ પ્રિયતમ ! એ તારી કેટલી કરુણાં હશે કે તેઓ જ્યારે મૂર્છિત થયાં ત્યારે સંજીવનીં લાવનારાં આખો પહાડ ઊચકિ લાવ્યાં !

રચના 137

ઓ પ્રિયતમ ! તારી કરુણા કેટલી ? અમે તને પામિયે તે માટે તેં માથે રૂમાલ (સ્કાર્ફ) બાંધ્યો ને દાઢિ પણ વધારી દીધી ?

રચના 136

પ્રત્યક્ષ પ્રગટ ને તમે ક્યાં ઓળખો છો ? એટલે તો અમે છાતી ચીરીને દર્શન તમને કરાવ્યાં ! જીવંત સદગુરુ ની આ તે કેવી વિડંબણા ?

રચના 135

 હું તારી પાસે છું ને તું મારી પાસે છે ઓ પ્રિયતમ ! શું આટલું જ પૂરતું નથી ?

રચના 134

જે તારાં વિરાટ ચરણોએ
બે જ ડગમાં બ્રહ્માંડ માપ્યું ;
તે તારાં ચરણો કેરી રજ થવાને ચાહું હું !

રચના 133

ઓ પ્રિયતમ ! એ વિડંબણા છે કે તારાં દરબારમાં હું આવી નથી શકતો. ને આ ઝૂંપડીમાં તું દરબાર ભરી નથી શકતો ! તું તો રાત્રિની નીરવતામાં એકાંતનું ઓઢણું ઓઢીને મારાં માટે મારી ઝૂંપડીમાં આવ...તું તારાં દરબારને છોડી દે જે ; હું તારાં દરબારમાં મારું સ્થાન હોવાનો આગ્રહ છોડી દઇશ ! 

રચના 132

મીરાં રાધા બનવા જરૂર ઇચ્છે...
રાધા મીરાં બનવા ઇચ્છે ખરી ?
જેને પ્રાપ્ત કરવાનું બાકી છે તે મીરાં છે.
જેને પ્રાપ્ત થઈ ચુક્યુ છે તે રાધા છે !

રચના 131

મને તારું મૌન ગમે છે. મને તારું સ્મિત ગમે છે. આ કણકણમાં વ્યાપ્ત અગમ્ય એવું તારું દિવ્ય સ્વરૂપ ગમે છે. ઓ પ્રિયતમ ! મને તારાં બધા જ સ્વરૂપ ગમે છે.

રચના 130

કંઈ એમ જ વ્યર્થ નથી જતું બલિદાન પુષ્પોનું... ઉપવનનાં શ્રેષ્ઠ પુષ્પોને ચૂંટીને જ્યારે તમે દેવમંદિરે આવ્યા ત્યારે મંદિરનાં દેવતાએ તમારા હાથમાં ભિક્ષુકનો કટોરો પકડાવ્યો ; જ્યારે પુષ્પોને પોતાનાં મુગટ પર ધારણ કર્યા !

રચના 129

તેઓ કહે છે અમે તેમનાં પણ દ્વાર સુધી જઈને આવ્યા...તેમને જ મળવા. પરંતુ દ્વાર બંધ હતું. ને બુઝાયેલા દીપકની સાથે અંધકારનું ઓઢણું ઓઢીને તેઓ પોઢી ગયેલાં ! 
"હેં ક્યારે ?"તમે ચીસ પાડી ઊઠો છો. 
ધીરજનું તેલ ખુટતા જેવા તમે આષાના બુઝાયેલા દિપકની સાથે અંધકારનું ઓઢણું ઓઢીને પોઢી ગયેલાં કે થોડી જ ક્ષણો બાદ ! કહી તેઓ વિષાદયુક્ત ફિક્કૂ સ્મિત કરે છે !

રચના 128

કોણ કહે છે રામે શબરીનાં એંઠાં બોર ખાધાં ?

એ તો શબરીએ રામને એંઠાં બોર ખવડાવ્યાં...

ભક્તિરસની અનુભૂતિ કરાવવા !

રચના 127

અમે જાણતાં હતાં કે પળભર પણ જો સાધુત્વ ગ્રહણ કરીશું તો જોગમાયા ઉદ્ધાર કરવા બધી જ લક્ષ્મણરેખાને તોડીને બહાર ધસી આવશે. તમે ઉદ્ધાર કરવા મજબૂર હતાં રામ ! અમે વિશ્વચેતનાને સાથે લઈ ગયાં હતાં !

રચના 126

ઓ પ્રિયતમ ! મારાં જીવનમાં દુઃખ ક્યાંથી હોય ? તારાં ખભે માથું ઢાળી હું જરૂર પડ્યે ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડી લઉં છું. ને મને ગાઢ રીતે ભેટીને તું મારી પીઠ પર હાથ ફેરવતો ફેરવતો હીબકે ચડેલાં મને મૌન રહીને આશ્વાસે છે. ઓ પ્રિયતમ ! મારી ઝૂંપડીનું આ દ્રષ્ય જોતાં નથી લાગતું કે તારું સાનિધ્ય પામેલા દુઃખી નથી હોતાં !

રચના 125

ઓ પ્રિયતમ ! અમે પાણી માંગ્યું ને તેમણે અમ્રુત હાજર કર્યું ! જેનાં એક બુંદને માણવા આખ્ખિ જીંદગી ટુંકિ પડે ! સવાલ અમરત્વનો નથી...
પણ શું તેનાથી તરસ છીપે ?

રચના 124

એ તો સ્ત્રીશક્તિની આરાધનાં જ હતી હો કે શ્યામ રાધા પાછળ ઘેલો થઈને ફરતો હતો ! નહિતર રાધેશ્યામ રાધેશ્યામ કહીને કોણ ભજવાનું હતું ?

રચના 123

ઓ પ્રિયતમ ! તારાં મંદિરમાં તો સોનું,ચાંદી,રત્ન,અલંકારો,

ઝાલર,ડંકા,નોબત ને શરણાઈ, 

ભજન,કિર્તન ને વળી પુષ્પમાળાઓ...

મારી ઝુંપડીમાં તો આમાંનું કશું જ નથી કે તું આવે ?

"તારી ઝુપડીમાં ચાંદીનાં ભિડેલાં કમાડ નથી !" 
તેં કહ્યું.

રચના122

તારી ને મારી વચ્ચે અંતર કેટલું ?

મારાં અસ્તિત્વનાં ભાન જેટલું.

એલા ! એ કેવી રીતે જાય ?

રચના 121

"કેટલી સુંદર મૂર્તિ છે ?" તેઓ કહે છે. "ઓ પ્રિયતમ ! તું કેટલો સરસ છે ?" હું કહું છું ! મને આ ભ્રમ મંજૂર છે હો નાથ !

રચના 120

ઓ પ્રિયતમ ! ફરી એક વાર ગોવર્ધન ઊંચકીલે ટચલી પર...
લાકડીથી ટેકો અમેય દેશું હો બાપું !

રચના 119

તારા મુગટનો શણગાર બનાવવા હા, મેં તેને ચૂંટી લીધું હતું ! તે એક જ તો ખીલેલું આખાં છોડ પર એકલું ને અટુલુ ! કેવું શોભતું હતું તે અને આ છોડ અને આ ઊપવનપણ મજાનું ! તને પુષ્પ ચડાવી તે વેરાન ડાળી, છોડ ને ઊપવન જોઇ ચીસ પાડી મેં...શું તે છોડ જ નહોતો મુગટ તારો ? 

રચના 118

ઓ પ્રિયતમ ! મારે તારી સીવાય બીજાં કશાથી મતલબ નથી....

રચના 117

એ તારી કરુણાં જ છે ઓ પ્રિયતમ ! જે મારાં સામર્થ્ય નું રુપ લઈને આવે છે ! હું નાદાન તારી કરુણાને મારું સામર્થ્ય માનું છુ ! 

રચના 116

ઓ પ્રિયતમ ! તારું સાનિધ્ય... 

ને એક ઊંડો શ્વાંસ...

હવે ભલેને આયખું પુરું થાય !

રચના 115

ઓ પ્રિયતમ ! તું અમારી અંદર ઢબુરાઈ ને બેઠો છે ને કેટલાં બધાં આવરણોનીં નીચે ? એલાં ! તારાથી આ સહન કેવી રીતે થાય છે ?

રચના 114

ઓ પ્રિયતમ ! ક્યારેક કોઇક પળ એવી જાય જે સિર્ફ તારી માટે જ હોય...મારી માટે ની બિલ્કુલ નહિં. 

રચના 113

ઓ પ્રિયતમ ! મારો પ્રેમ પ્રગાઢ કેટલો ?

તને કદિ સમજાય નહિં તટલો.

રચના 112

મારે તારી અનુભૂતિ નથી જોઇતી પ્રાપ્તિ જોઈએ છે. કારણ કે અનુભૂતિ તો ક્ષણિક છે જ્યારે પ્રાપ્તિ શાશ્વત !

રચના 111

ઓ પ્રિયતમ ! આ શંખ,ચક્ર,ગદા,પદ્મ...એલા ! આ ઊપાધિ ક્યાં સાચવું ? મારી ઝુંપડીમાં તો આમેય જગ્યા ઓછી છે. તું તો બસ, મારો થઈને મારાં માટે મારા જેવો આવ !

રચના 110

હું તારી પૂજા કરું છું કે મારી ? તું તો અનંત ચૈતન્યનો પ્રવાહ છે...ચાલને માની લઉં કે દીપકમાં ઘી મેં પૂર્યું છે. અરે ! તેને પ્રજ્વલિત પણ મેં જ કર્યો...પરંતુ તે પ્રકાશિત કોનાથી થયો ? આ પ્રકાશ બનીને રેલાઈ રહ્યું છે તે કોણ ? અને છતાં મને કહે છે કે હું તારી આરતી ઉતારું છું ! કોણ કોની આરતી ઉતારે છે તે તો કહે ? 

રચના 109

આ ગેબી રમતમાં પ્રિયતમ ! હું હાર્યો તો જીત મારી. ને તું જીત્યો તોય જીત મારી...તને જીતવા નહીં દઉં હો નાથ ! મારી સાથે રમવું સહેલું નથી હો ! 

રચના 108

મેં દ્વારે તોરણ બાંધ્યાં. ઢોલિયાને ઝાપટી વ્યવસ્થિત ગોઠવ્યો. ઝૂંપડીનાં એક એક ખુણાંને વાળીઝુડી સ્વચ્છ કરી નાંખ્યો. દિવડાંને માંજીને ટોકરી ચકચકિત કરી નાંખ્યાં. આંગણાંમાં સુંદર રંગોળી કરી. છાબ ભરીને ફળને તાજાં પુષ્પો તૈયાર રાખ્યાં...આજે તું સજોડે પધારવાનો હતો ! લક્ષ્મીનારાયણને શી રીતે આવકારીશ ? ક્યાં આસન આપીશ ? હું રોમાંચિત થઈ ઊઠ્યો. એટલામાં દ્વાર ખખડ્યું ને હું હાથમાં માળા લઈને તૈયાર હતો. પરંતુ...પરંતુ તું એકલો જ હતો ! "કેમ એકલો ?" હું ઝંખવાણો પડી ગયો ! "હું અર્ધનારીનટેશ્વર છું ભોળા !" કહિ તેં ઢોલિયામાં જગ્યા લીધી. 

રચના 107

ઓ નિર્દયી પ્રિયતમ ! તારાં વિરહની વેદનામાં એક દિ મીરાં પણ રડી હશે ! નહીંતર ન થાય આવી અમર રચનાઓ...એ અશ્રુ જ શબ્દો બનીને ટપક્યાં હશે. લખવું તો તેને ય ઘણું હતું. પરંતુ શબ્દોની અછત રહી હશે ! અશ્રુ લીન બન્યાં જ્યારે મૌનમાં ત્યારે જ શબ્દો બનીને ટપક્યાં હશે...અમે શું સમજીયે શબ્દોનાં ભાવને ? તે સમજવા તો વિરહની વેદનાં સમજવી પડે ! ક્યાંથી લાવીયે એવી સમજણ ? તે સમજવાતો એકવાર મીરાં બનીને તારાં પ્રેમમાં ઝૂરવું પડે ! 

રચના 106

તું તો પ્રગટેલો જ છે ઓ પ્રિયતમ ! અમને આંખો બંધ કરીને જોતાં ક્યાં આવડે છે ? 

રચના 105

તું આવીને તેલ પૂરી જતો હતો રાતભર !

હું દિપક પ્રકાશિતપણા પર મગરૂર હતો ! 

રચના 104

 આ ઝૂંપડી દીપક છે ને હું તેમાંની વાટ !

તું જ્યોતિ બનીને આવ...
 એટલે જગત આખાંને પ્રજ્વાળિયે !

"હું" "તું" ને આપણું પરસ્પર સાનિધ્ય...

પછી છોને પ્રકાશ રેલાય ! 

રચના 103

"આ જીવન કેટલું બધું લાંબું છે ઓ પ્રિયતમ ! આખરે તો તારાં મિલન માટેની જ આ બધી મથામણને ?" "નાં...નાં...આ તો મારે તને "હું" બનાવવો છે ને "તું" બનતો નથી તેનીં બધી મથામણ છે !" પ્રિયતમે હંસીને કહ્યું !

રચના 102

ઓ પ્રિયતમ ! શું "તું" કે શું "તેઓ" ! બધા જ શક્તિ સ્વરુપે રહેલાં છો. અમે ભ્રમિત થઈએ છીએ એ તારી લીલા છે કે અમારું ભોળપણ ! 

રચના 101

ઓ પ્રિયતમ ! અસ્તિત્વ તો બહાનું છે તારી યાદનું ; નહિંતર મારાં શ્વાસમાં તારી સુગંધ ક્યાંથી મહેકે ?

રચના 100

ઓ પ્રિયતમ ! એ મારો કેવળ અહંકાર જ છે હો કે મને મારાંમાં "હું" ને તારાંમાં "તું" દેખાય છે. એલા ! આપણે પળવાર માટે "હું" ને "તું" મટી જઈને "આપણે" ન બની શકીયે ? એ મારી કેવી કરુણતા છે કે હું મારાંમાં તો "હું" ને માનું જ છું ; પરંતુ તારામાં પણ "તું" ને માનું છું ! એલા ! મારો "હું" મોટો થઈને તારો "તું" ક્યારે બનશે ? તારા "તું" માં મારો "હું" હું ક્યારે નિહાળીશ ? 

રચના 99

ઓ પ્રિયતમ ! સર્વત્ર તું જ તો પ્રગટેલો છે ! બાકિ અમારી આંખ સામે કળીમાંથી પુષ્પ ક્યાં નથી ખિલતું ?

રચના 98

આ કેવી વિટંબણા છે ઓ પ્રિયતમ ! 
અમે ભોળાં તને નિહાળવા મથીયે છિયે... 

અને તું અનુંભવવાનીં બાબત છે ! 

રચના 97

 મારે હવે કંઈ જ જોઈતું નથી પ્રિયતમ ! 
તું મળી ગયો નેં બસ બહુ થયું ! 

રચના 96

મને તો બધું જ મંજૂર છે...મોક્ષ પણ ને પુનર્જન્મ પણ ! શરત એટલી કે પરિણામે "તું" પ્રાપ્ત થાય ! 

રચના 95

ઓ પ્રિયતમ ! તારાં મિલનની તડપમાં જીવનની ઈચ્છા સુધ્ધા હોમાઈ ગઈ ! હવે અસ્તિત્વનું ભાન જ કોને છે ? જ્યારે લીન તારાંમાં જ થઈ ગયાં ત્યારે અસ્તિત્વ કોનું અને કેવું ? આ નશ્વર દેહ ? એ હાલતાં ચાલતાં પુતળા ને તમે જીવંત ગણો છો ? 
ઓ પ્રિયતમ ! તારાંમાં એકાકાર થઈ ગયાં પછી જીવન કોનું અને જીવંત કોણ ? અરે ! આજ તો છે ઈચ્છામૃત્યુ ! આજ તો છે મોક્ષ ! ને આજ તો છે જીવંત સમાધિ ! એક દેહધારી ની સંપૂર્ણ જીવન્મુક્ત અવસ્થા ! શું આને જ જીવન કહે છે ? ખરું જીવન ?  

રચના 94

ઓ પ્રિયતમ ! રથનું પૈડું હાથમાં લઈને મને પૂર્ણત્વ આપવા જ તું ધસ્યો હતો ! કોને સમજાય આ ગેબી રમત ! એ ભોળા તો દેહનાં વિસર્જનને જ મૃત્યુ  કહે છે ! 

રચના 93

તારો વારો આવે ત્યારે કહીશ ઓ પ્રિયતમ ! કળીમાંથી પુષ્પ ખિલવાનીં ઘટનાં તો ખૂબ મોડી છે ! પહેલાં અમને ખાડો ખોદવા દે, માટી વાળવા દે, બીજારોપણ કરવા દે, ખાતર નાંખવા દે, જળ સિંચવા દે ને રાહ જોવા દે ! 

રચના 92

ઓ પ્રિયતમ ! તું તો હતો જ કરુણાનો સાગર ! આ તો ઠોકર મને વાગી ને રક્તરંજીત ચરણ તારાં થયાં ત્યારે છેક સમજાયું ! 

રચના 91

એટલો તો હક્ક છે પ્રિયતમ મારો કે પાંચ શબ્દોય સંભળાવી દઉં. વાણી બનીને જરૂર પડ્યે બે અશ્રુઓ વહાવી લઉં ! 

રચના 90

તું ક્યારેક ગુફાઓમાં હોય છે તો ક્યારેક પહાડો પર. દુર્ગમ સ્થાનો તથા ગુપ્ત જગ્યાએથી અમે તને શોધી કાઢ્યો છે. મહામુસિબતે તારાં દર્શન કરીને અમે ધન્યતા અનુભવિ છીએ. ને તું લુચ્ચું કેમ હંસે છે ? અમારામાં જ બિરાજીને ઓ જગતનાં નાથ ! તેં અમને આબાદ બનાવ્યા છે. ને અમે ભોળાં તને શોધવા, તારાં દર્શન કરવાં, અરે તારી એક ઝલક મેળવવા ક્યાં ક્યાં નથી મથ્યાં ? 

રચના 89

વરસાદ તો એક બહાનું હતું ભિંજાવાનુ...
નહિંતર એક મેઘબિંદુ પડે ને પલળી જવાતુ હશે આટલું બધું !