હલકથી નીચે ઉતરી કે મસ્તી ઘડી બે ઘડી...

હલકથી નીચે ઉતરી કે મસ્તી ઘડી બે ઘડી જ રહે મયકશીની.. પ્રણયમદિરા પીનારાં તો પડ્યાં રહે આમ રાત દિન.. રે મસ્તી મયકશદારોનો જ ઈજારો નથી !

એકવાર પીધો, બે વાર પીધો, ત્રણ વાર પીધો..

એકવાર પીધો, બે વાર પીધો, ત્રણ વાર પીધો.. આદતથી મજબૂર આ મયકશદારો. 

ફ્કત એક વાર, સાવ અચાનક, અજાણતાં જ પીવાઈ ગયો પ્રણય પ્યાલો.. 

એ નશો હવે ઉતરે નહીં મરતાદમ સુધી.

તેઓ પૂછે છે તારાં પ્રેમની મદિરા...

ઓ પ્રિયતમ ! તેઓ પૂછે છે તારાં પ્રેમની મદિરા અમને કેવી લાગી ?

અમને શું ખબર ?

હજુ પહેલા ઘૂંટનો નશો જ ક્યાં ઊતર્યો છે ?

શબ્દોની સૂરાની ક્યાં છે જરૂર...

શબ્દોની સૂરાની ક્યાં છે જરૂર ?

તું સૂરથી પાતો ગયો;

અમે નજરોથી પીતા ગયાં !

રે નથી તેઓ મૌન...

રે નથી તેઓ મૌન... પ્રણયી જનોની ભાષામાં શબ્દો નથી હોતા.

આ જ તો છે પ્રણયની ભાષા...

આ જ તો છે પ્રણયની ભાષા... પ્રણયી જનો આપણી જેમ વાતો નથી કરતાં !

કેવી રીતે સમજી શકે કોઈ પ્રણયને...

કેવી રીતે સમજી શકે કોઈ પ્રણયને... 

તેમાં ડુબનારા બંધ આંખે ચાલતા હોય છે !

એમ ઓતપ્રોત થયાં અમે...

એમ ઓતપ્રોત થયાં અમે...

દ્વૈત તો તમારી નજરોનો દોષ છે !

મુગ્ધાનાં માધૂર્યનું શું કહીએ માધવ..

મુગ્ધાનાં માધૂર્યનું શું કહીએ માધવ.. રોમે રોમમાં તો એનાં "તું" ભર્યો છે !

આ ભોળી શું નયન કટાક્ષ મારવાની ?

આ ભોળી શું નયન કટાક્ષ મારવાની ? આના તો સ્મિતની સાદગી જ કાફી છે !

સાદાઈ જ જેનું સૌંદર્ય છે..

સાદાઈ જ જેનું સૌંદર્ય છે. એ આ ભોળું પારેવું કામણનાં કાવતરા ક્યાંથી કરે ?

આમ છલકાઈ જાતો પ્રણય..

આમ છલકાઈ જાતો પ્રણય.. ઝળઝળિયા તો પ્રણય સુરમાનું પરિણામ છે.

આમ વહી નીકળતો પ્રણય..

ઓ પ્રિયતમ ! આમ વહી નીકળતો પ્રણય.. કોણ કોને આશ્વાસે છે એ તો કહે ?

અચાનક આવી ચડ્યો આ મુકામ !

અચાનક આવી ચડ્યો આ મુકામ ! અમે તો શબ્દોની સૂરાને નયનોનાં જામ પી મૌનની કેડીએ નીકળ્યા હતા !

છુપાવી લે પ્રણયને ઘૂંઘટમાં છો ને ભોળી !

છુપાવી લે પ્રણયને ઘૂંઘટમાં છો ને ભોળી ! આ પ્રણયાશ્રુઓનું શું ?

તું ખોટી રાહ જુએ છે પ્રિયતમ !

તું ખોટી રાહ જુએ છે પ્રિયતમ ! તેણે આમ નજરો ઢાળી દીધી.. ક્યાંક હૈયાનું હીર નયનો થી છલકી ન જાય !

હે નયન ભ્રમર ! આ લજજાથી ઢળેલી...

હે નયનભ્રમર ! આ લજજાથી ઢળેલી નજરો છે... સૌંદર્ય ઘૂંઘટ નહીં... બસ, તું તો આ લાવણ્યામૃત ઘટ ઘટ પીધા કર... વિધાતા સૌને આ અવસર નથી આપતી.

ઓ લજ્જાવંતી ! ઢળેલા નયન શું ઓછા પડ્યાં...

ઓ લજ્જાવંતી ! ઢળેલા નયન શું ઓછા પડ્યા કે આમ પડદો કર્યો ! ખરેખર.. મર્યાદા જ પ્રણયની શોભા છે.

રે નયન એમને આંખોમાં ભરી લે...

રે નયન એમને આંખોમાં ભરી લે.. ક્યાંક હૈયું આ દ્રશ્યને વહાવી ન દે.

બંધ કરી આંખો એમનાં દર્શન કર..

બંધ કરી આંખો એમનાં દર્શન કર. હવે શ્વાસોને પણ તેમને માણવા છે.