જે રીતે તે જોતી તેને જો તો ખરો મદન...

જે રીતે તે જોતી તેને જો તો ખરો મદન... તારે તીર શોધવા ક્યાંય જવું પડે તેમ નથી !

અરર ! તું અંજાઈ ગયો નાથ ?

અરર ! તું અંજાઈ ગયો નાથ ? તને કીધેલું ને કે એ રૂપરૂપ નો અંબાર છે !

આજે આપણી કારી નહી ફાવે..

આજે તારી કારી નહીં ફાવે.. મદન મોહનને મોહનારિનાં દિદાર સહેલાં નથી હો મદન !

મદન મોહનને મોહનારીનાં દિદાર કરવા...

મદનમોહનને મોહનારીનાં દિદાર કરવા મદન ઓઢણી બનીને આવ્યો !

આનું જ નામ ઝાંખી..

આનું જ નામ ઝાંખી.. દર્શન કર્યા ન કર્યા ને પડદો પડી ગયો.

એલા હાઉ કરને !

એલા હાઉ કરને ! પરદાનશીં થઈ જવાથી પ્રિયતમા પરાઈ નથી થઈ જતી.

પડદા રૂપી પાંદડા પાછળ છૂપાઈને...

પડદા રૂપી પાંદડા પાછળ છૂપાઈને સૌંદર્ય ઢાંકવા મથતી ઓ પ્રણયપુષ્પા ! આ પ્રણયભ્રમર પર જરી દયા તો કર !

આંખો બંધ કરીને મગ્ન થયો...

આંખો બંધ કરીને મગ્ન થયો તું પ્રિયતમ ! કોને યાદ કરે છે એ તો કહે ! "ઓહ.. નાં.. એ તો હું મને."

આમ ઝળુંબતું આકાશ ધરતી પર..

 

આમ ઝળૂંબતું આકાશ ધરતી પર.. પ્રેમ પામવા ઝૂકવું પડે !

એટલો પણ સહેલો નથી પ્રણય..

એટલો પણ સહેલો નથી પ્રણય.. એ માટે સિંહણ જેવું જીગર જોઈએ.

એલી ! એવો તે કેવો દમદાર તારો પ્રણય...

એલી ! એવો તે કેવો દમદાર તારો પ્રણય.. 

કે જે પ્યારનાં સાગરની એક બુંદ મેળવવા આખું જગત તરસે ત્યાં તું આખ્ખો ઘડો ભરી લાવી !

રે દિલદારા દિલમાં દિલદાર ને જ રાખે છે...

રે દિલદારા દિલમાં દિલદાર ને જ રાખે છે... છોને હાથમાં ઘડુલો જ હોય !

રે બુંદ બુંદ થી જ ભરાઈ ગયો...

રે બુંદ બુંદ થી જ ભરાઈ ગયો ઘડો પ્રણયનો... ધોધમાર, અનરાધાર તો ત્રાટક્યો હતો જ ક્યારે ?

મોરપીંછ પણ ભૂલ્યો તું પ્રિયતમ !

મોરપીંછ પણ ભૂલ્યો તું પ્રિયતમ ! આ કામણગારીએ ઘડામાં એવું તે શું ભર્યું હશે ?

ભરી લે હવે વાંસળીના સૂરોને તારા ઘડામાં

ભરી લે હવે વાંસળીના સૂરોને તારા ઘડામાં..
જળ ભરી ભરીને તો જન્મારા વિત્યા !

અલિ બાંવરી ઘડામાં શું ખરેખર જળ ભરી લાવી ?

અલિ બાંવરી ઘડામાં શું ખરેખર જળ ભરી લાવી ? 
મોરે પૂછ્યું.
નાં રે નર્યો પ્રણયરસ... ! 
પોપટ પઢયો.

રે પાંદડીઓ ચૂંટી ચૂંટીને પાથરજો તેમના માર્ગ પર...

રે પાંદડીઓ ચૂંટી ચૂંટીને પાથરજો તેમના માર્ગ પર... પુષ્પો તેમનાથી સહન નથી થતા !

આમાં શું ભર્યું છે તેં પ્રિયતમ !

"આમાં શું ભર્યું છે તેં પ્રિયતમ કે આટલું માધુર્ય છે આમાં ?" 

"કંઈ નહીં.. ખાલીપણું."

અધરામૃતની અધિકારીણીને...

અધરામૃતની અધિકારીણીને અડકી તો જોવા દે પ્રિયતમ !

જરા જોઉં તો ખરી..

જરા જોઉં તો ખરી આને તું વગાડે છે કે એ વાગી ઉઠે છે ? તારો સ્પર્શ પામ્યાં પછી શું ઘટિત ન થાય ?