રચના 171

વહેલી પરોઢિયે દ્વાર પર તારાં
હું જ ઊભો છું ઓ પ્રિય !
તું દ્વાર તો ઊઘાડ !
હજુ તો બાળકની આંખ નીંદર ઘેરી છે.
રાતનાં ચોકીદાર શ્વાન હજુ ઘોરે છે.
ક્યાં જાગ્યો છે મંદિરનો દેવતા પણ...
હજુ તો કુકડાએ પણ છડી ક્યાં પોકારી છે ?
એક વાર અંદરથી પૂછ તો ખરો...
"તમે કોણ છો ભાઈ ?"
હું તરસુ છું તને જ પામવા ખરેખર અને
તારી જ માટે
તારાં જ દ્વારે
યુગોથી હું આવું છું.
મારો ધીમો પગરવ તને સંભળાય છે ?
મને જ પામવા
આમ રઘવાયો
રાતદીન તું ભટકે છે !
વહેલી પરોઢિયે દ્વાર પર તારાં
હું જ ઊભો છું ઓ પ્રિય !
તું દ્વાર તો ઊઘાડ !
હું જ છું એ ઊષા નું પહેલું કિરણ...
તું મને ક્યાં ઓળખે છે ?
ધકધક કરતો
પ્રતિપળ ગુંજતો
ઘંટારવ એ હું છું.
તારી મહીં તારાં જ સ્વરુપને
એક વાર અંદરથી પૂછ તો ખરો...
"તમે કોણ છો ભાઈ ?"
આજે પરમ ચૈતન્ય
દ્વાર પર તારાં
પ્રવેશવા તારી જ રાહ જુએ છે...
બસ તું દ્વાર ઊઘાડ.
બસ તું દ્વાર ઊઘાડ.

No comments:

Post a Comment